Hs 2 sluit seizoen af in stijl

Zaterdag was het dan zo ver, het langverwachte teamuitje van Hs 2.

Het laatste uitje in deze bezetting want Peter, Rob en Pierre gaan ons verlaten.

Peter en ik hadden een leuke dag bedacht met 2 activiteiten.

Vrolijk gingen we met 2 auto´s richting Belgie.

Peter met een wegbeschrijving bij Erwin in de auto en ik reed met de andere auto.

Pierre heb ik nog even opgehaald in het pitoreske Swalmen en toen op naar de eerste activiteit.

Deze had een Begin punt en een eindpunt.

Eenmaal aangekomen op het beginpunt was Erwin in geen velden wegen te bekennen.

Vreemd want hij had niet Pierre opgehaald en moest dus eerder aangekomen zijn....

Zo´n 10 minuten later verscheen de auto van Erwin dan alsnog op het beginpunt.

Bleek dat Peter niet goed gelezen had en toen  Erwin al bijna bij de bestemmingt aan was gekomen Peter er achter kwam dat het adres wat hij ingegeven had in de Erwin Erwin het eindpunt was....

We gingen namelijk Raften in een Canadese raft.

Zes volleyballers in een bootje met een peddeltje dat geeft garantie voor plezier.

 

 

De verhuurder van de raft vertelde nog even het een en ander wat we niet moesten doen en waar we aan moesten meren.

Hup de raft in en weg waren we.

Lekker stroomafwaarts met windkracht 6 in de rug, we gingen als een speer.

Tot het moment dat de eerste steentjes in zicht kwamen.

Volgens kapitein Iglo (Rob) moesten we niet over de Schuumkoppe varen, dan zouden we er zo verheen kunnen raften.

Wel dat was een beetje moeilijk want het raftje wilde niet wat de 9 volleyballers wilden.

Zo kwamen we dwars op de 1e hindernis vast te liggen.

Eerst dachten we nog dat een beetje schommelen ons wel los zou krijgen maar dat bleek al snel wishfull thinking.

Hup met z,n allen er uit ( tenminste dat dachten we) tot aan de knieen in het koude water om het vasgelopen bootje vlot trekken.

Dat we als team beter ingespeeld zijn op het veld dan op het water bleek al snel.

Veel gepraat en weinig conrete aanwijzingen..... de ene trok de andere duwde.

Er kwam geen beweging in het bootje te krijgen.

Muurvast.

Peter besloot het voortouw te nemen en dat hielp.

Iedereen (tenminste dat dachten we) deed nu het goeie.

De raft kwam los en iedereen was weer onderweg.

 

De 2e hindernis kwam echter al snel in zicht en bleek niet minder hoog te zijn dan de eerste.

Vol goeie moed probeerde we de Schuumkoppe van Rob te ontwijken maar helaas.

Die zaten overal en ook hier liepen we weer vast.

Ditmaal niet haaks maar frontaal recht op de rotsen.

Weer iedereen er uit (tenminste dat dachten we) .

Trekken en duwen wedsrom onder de leiding van Peter die een strategische posietie in had genomen boven op de barierre.

Top overzicht natuurlijk maar toen de raft los kwam bleek het toch niet de beste positie te zijn.

Peter kon namelijk niet op tijd in het bootje springen en bleef achter op de rotsen.


Gelukkig bleef de raft iets verder wederom steken en kon Peter alsnog met wat kunst en vliegwerk in de raft klimmen.

Met 9 volleyballers ging het verder naar de 3e hindernis, vreemd genoeg gingen we daar goed overheen.

Toen we eenmaal in wat rustiger water aan waren gekomen werd het tijd om de omgeving wat te verkennen.

Gespot zijn 2 mensen aan de wal die heel raar op keken dat er een bootje dreef met 9 volleyballers, 8 galloway runderen die ook al zo vreemd uit de ogen keken.

Tevens versteende bomen, 2 gigantische afvoer buizen waar volgens Peter elk moment een gigantische lading bruin spul uit kon komen, een geel niet defieerbaar atribuut wat in het water dreef en een reddings bootje met motor aan de wal.

Toen bleek ook dat we dus niet allemaal in het water hadden gestaan......Pierre en Erwin haddden namelijk geen natte broek.......

Aangekomen bij de eindbestemming die Peter al bekend voor kwam legden we aan tegenover de 2 identieke apertementen aan de oever.

Volgens Peter kon dit echter niet de juiste plek zijn want de begeleiding had gezegd dat de appatermenten gelijk aan elkaar waren.

Volgens Peter was dit echter niet zo, de ene had zonnepanelen op het dak, de andere niet, de ene had een raam open, de andere niet, bij de ene stonden bloemen op het balkon, bij de ander niet, de ene had een belkondeur open, de andere niet.

Zo ging het nog even door.

Het was natuurlijk wel de goeie plek en toen we de raft op het droge hadden gingen we aan het middag eten.

Met windkracht 6 echter nog een lastige opgave.

De megenomen broodjes en spullen waaiden zowat van het tafeltje.

Peter vroeg of iemand in de wind in de mayo fles kon knijpen zodat hij zijn broodje vol zou krijgen 2 meter van de fles vandaan.

Toen Frank echter aanstalte maakte om dat uit te voeren hoefde het in eens niet meer.

Erwin en ik gingen de auto bij het begin punt ophelen en toen we terug kwamen had de rest de aanwezige frietwagen verlost van wat Luiks bruin water in een flesje.

Gek genoeg stond daar niet een hertog op maar een stier....

Op weg  naar de 2e locatie.

Dat was Breakout in Swalmen.

Daar gingen we een Escape room doen.

Voor dat we begonnen nog even het eigen gebrouwde biertje van de eigenaar geprobeerd.

Smaakte goed.

Vol vertrouwen gingen we de escape room in, we hadden namelijk de Meester (Peter) bij ons die al meerdere rooms had gedaan.

Dat moest dus wel goed komen.

We hadden Peter ook hier de captain gemaakt.

Hij zou de codes invoeren op een tablet die ons uiteindelijk aan de laatste sleutel zou helpen waarmee de room weer open zou gaan.

Vrolijk gingen we aan de gang.

Al snel had Frank een lamp gesloopt waardoor we een opracht niet meer konden doen.

Max bleek een echte escape maister te zijn want al snel kwam het eerste slot vrij.

Erwin en Daan speelde er ook een vrij en Pierre ging ook lekker.

Ondertussen stond onze captain te wachten op de eerste codes.

Ineens een kreet.......Daan had een slot open gekregen zonder de code te weten..... (hoe dan??)

De tijd tikte vrolijk weg en Peter besloot een hint aan te vragen...... 100 punten er af.

Gondnondeju klonk het uit de Tablet kamer..... dat wis ik al, waat is daat nou veur ene hint.

Nog maar eentje dan..... herhaling van zetten, maar echt dit is toch neet te geluuvuh dat wiet ik toch ok al.

Man vertel mich leever hoe ik de magneet stok los krieg in plaats van te zegge dat ik deh mot gebroekuh.

De dame achter de monitor kon het blijkbaar niet langer meer aan zien en besloot de wanhopige groep een echte hint te geven.

Al snel ging de magneet stok los en kwam het 3e kistje met het tandwiel in zicht.

3 van de 5 tandwielen waren vrij gespeeld toen ineens de room open ging.

De tijd was op en wij waren op een legendarische score van -15 punten geeindigd.

Peter was om te ploffen en wilde van de dame weten hoe hij de codes in had moeten voeren.

Hij had de hele tijd op de codes gewacht die bleken in de kistjes van de tandwielen te staan.....

Rood aangelopen omdat hij dat niet door had (wij ook niet hoor) verliet hij naar de uitleg over de andere 2 tandwielen de room.

Buiten koelde hij echter al snel af en gingen weer lekker aan het zelfgebrouwde biertje.

Het avond eten stond klaar in Arcen bij Landhius de Barone waar ons een 3 gangen dineer stond te wachten.

Het concept was eten wat de pot schaft.

Je had de keuze per gang uit 3 gerechten of je kon er voor kiezen om je te laten verassen door de chef.

Het voorgerecht kwam op tafel en als dit een voorbode was voor wat er nog ging komen dan zat het wel goed.

Smakelijk werd er aangevallen en ook de andere 2 gangen werden opgesmikkeld.

Lekker , kan niet anders zeggen.

Inmiddels had mijn rug het dieptepunt bereikt van de dag, tenminste dat dacht ik.

Ik besloot naar huis te gaan want het ging niet meer, s'nachts bleek het allemaal nog erger te kunnen maar goed.

De rest ging naar de Maert en later nog naar het feestje van Stefan bij de Brouwerij.

Al met al een zeer geslaagd teamuitje als je het mij vraagt.

Op naar volgdend seizoen!

Met sportieve groet, Bas.

 

 

Uw internetbrowser is verouderd.

Voor een goede weergave is een recente versie van uw browser vereist. U kunt uw browser vernieuwen door de nieuwste versie te downloaden en te installeren.